Kies je stad via de kaart:
Toeristische tip: Sfinx van Gizeh
De sfinx is een wezen uit de oude mythologie met het lichaam van een leeuw en het hoofd van een mens, en werd in het Oude Egypte onder andere gebruikt als wachter. De afbeelding van de sfinx werd gebruikt om vijanden angst aan te jagen. Als tweede was de sfinx symbool voor ‘de wachter van de zon’. Hij werd ook vergeleken met Horus, de farao, en de zon zelf. Het (zover bekend) vroegste en tevens ook beroemdste voorbeeld is de kolossale sfinx van Gizeh, die stamt uit de tijd van koning Chefren. Deze bewaker van de ingang van het dodenrijk is 20 meter hoog, 73 meter lang en bij de schouders 11,5 meter breed. De sfinx is uit de rots gehouwen en ligt in een hoefijzervormige geul. Alleen het hoofd, met een zogenaamde ‘nemes’-hoofdtooi van een Egyptische farao, komt boven het hedendaagse grondniveau uit. De sfinx is vanwege zijn ligging meerdere malen onder het woestijnzand begraven, en is in 1905 voor de laatste keer uitgegraven. Sommige wetenschappers denken dat de sfinx oorspronkelijk een leeuw was, en zeker een flink stuk groter dan dat die nu is, uit deze leeuw zou men dan later de sfinx gehakt hebben. Oorspronkelijk was de sfinx waarschijnlijk beschilderd en de flanken waren breder, deze zijn nu mager en door erosie aangetast. Vrij recent is het nodige restauratiewerk verricht. Zijn poten, die bijna verdwenen waren, zijn nu bedekt met stenen en het hoofd is recentelijk met een cementen kraag gestut om het op zijn plaats te houden. Tussen de klauwen staat de gebeeldhouwde kalkstenen zuil van Toetmosis IV.